Jak przygotować mieszkanie dla kota?

Kot, który trafia do nowego miejsca, najpierw sprawdza, czy jest w nim bezpiecznie. Dopiero później zaczyna jeść bez stresu, regularnie korzystać z kuwety i eksplorować kolejne pomieszczenia. Aby wiedzieć, jak przygotować mieszkanie dla kota, trzeba skupić się na trzech sprawach: kompletnym wyposażeniu, przemyślanym rozmieszczeniu akcesoriów oraz usunięciu zagrożeń, takich jak niezabezpieczone okna, trujące rośliny czy kable.

Wszystkie te przygotowania najlepiej zakończyć przed przyjazdem zwierzęcia. Montaż siatki czy przestawianie mebli w pierwszych dniach pobytu kota dokłada mu stresu, a pierwsze godziny w nowym miejscu mają duży wpływ na przebieg całej adaptacji.

Jakie akcesoria kupić przed przyjazdem kota do domu?

Podstawowa wyprawka dla kota nie musi być droga, ale powinna być gotowa w dniu przyjazdu. Brak kuwety albo jedzenia, do którego zwierzę jest przyzwyczajone, szybko prowadzi do problemów: załatwiania się poza wyznaczonym miejscem lub odmowy jedzenia.

• Transporter – sztywny, z otwieraną górą lub łatwo zdejmowaną pokrywą. Ułatwia przewiezienie kota do domu i późniejsze wizyty u weterynarza.
• Kuweta i żwirek – najlepiej na początku taki sam rodzaj żwirku, jakiego kot używał u hodowcy lub w schronisku. Zmianę można wprowadzać stopniowo później.
• Miski – osobne na wodę i karmę, ceramiczne, szklane lub ze stali nierdzewnej. Są łatwiejsze do utrzymania w czystości niż plastikowe.
• Karma – ta sama, którą kot dostawał dotychczas. Nagła zmiana diety w stresującym okresie może wywołać biegunkę.
• Legowisko lub budka – miejsce, w którym kot może się schować i odpocząć.
• Drapak – stabilny, wysoki na tyle, by kot mógł się przy nim w pełni wyciągnąć.
• Zabawki – wędka z piórkami, piłeczki, mysz do gonienia. Pomagają nawiązać kontakt z nieśmiałym zwierzęciem.
• Szczotka i obcinacz do pazurów – szczególnie ważne przy kotach długowłosych.

Warto zapytać dotychczasowego opiekuna o kocyk lub zabawkę, które pachną poprzednim miejscem. Znajomy zapach działa uspokajająco i pomaga kotu szybciej oswoić się z nowym otoczeniem.

Gdzie ustawić kuwetę, miski i legowisko kota?

Odpowiedź na pytanie, gdzie postawić kuwetę, wynika z kociej natury. Kot podczas załatwiania się jest bezbronny, dlatego wybiera miejsca ciche, z dobrym widokiem na otoczenie i drogą ucieczki. Kuweta powinna stać w spokojnym kącie, z dala od głośnych urządzeń, takich jak pralka czy suszarka, i poza głównym ciągiem komunikacyjnym. Łazienka sprawdza się, jeśli drzwi są zawsze uchylone. Zamknięcie kota bez dostępu do toalety nawet na kilka godzin może skończyć się zanieczyszczeniem innego miejsca.

Miski nie powinny stać obok kuwety, ponieważ koty unikają jedzenia w pobliżu miejsca, gdzie się załatwiają. Wiele kotów chętniej pije, gdy woda stoi w innym miejscu niż karma. W naturze unikają one wody położonej przy pożywieniu, które mogłoby ją zanieczyścić. Przy kotach pijących niewiele dobrze sprawdza się kilka misek z wodą w różnych pomieszczeniach albo fontanna.

Legowisko najlepiej umieścić w ciepłym, lekko podwyższonym miejscu, np. przy kaloryferze lub na parapecie. W domu z kilkoma kotami przyjmuje się zasadę: liczba kuwet równa liczbie kotów plus jedna. Kuwety powinny stać w różnych miejscach, a nie jedna obok drugiej, ponieważ ogranicza to konflikty o zasoby.

Jak zabezpieczyć okna i balkon przed wypadnięciem kota?

Przekonanie, że kot zawsze spada na cztery łapy i nic mu się nie stanie, jest błędne. Upadki z okien i balkonów kończą się złamaniami, urazami szczęki i obrażeniami wewnętrznymi. Weterynarze opisują je nawet jako zespół wysokościowy. Kot może wypaść, gonić ptaka lub owada albo po prostu stracić równowagę na wąskiej balustradzie. Dotyczy to także zwierząt, które od lat siedzą na parapecie bez żadnego incydentu.

Szczególnym zagrożeniem jest okno uchylne. Kot próbuje przecisnąć się przez szczelinę, ześlizguje się w jej zwężającą się część i zostaje zakleszczony. Taki wypadek może prowadzić do uszkodzenia kręgosłupa i niedokrwienia tylnych łap. Rozwiązaniem są specjalne osłony boczne do okien uchylnych albo rezygnacja z uchylania okien pod nieobecność domowników.

Siatka na balkon dla kota powinna być wykonana z wytrzymałego materiału odpornego na przegryzanie i promieniowanie UV, najlepiej wzmocniona drutem. Liczy się nie tylko materiał, ale też montaż. Siatkę należy rozpiąć na stelażu lub przykręcić do stabilnych elementów, a nie przyklejać taśmą. Musi zabezpieczać cały balkon, również od góry, jeśli kot może wspiąć się po siatce i przejść przez balustradę. Na okna, które mają być otwierane, dobrze sprawdzają się siatki w ramkach lub moskitiery wzmocnione do kotów. Zwykła moskitiera nie zatrzyma zwierzęcia, które na nią skoczy.

Które rośliny i przedmioty w domu są niebezpieczne dla kota?

Najgroźniejsze w mieszkaniu są lilie (z rodzaju Lilium) oraz liliowce. Dla kota toksyczna jest cała roślina, łącznie z pyłkiem i wodą z wazonu. Wystarczy zlizanie pyłku z futra, aby doszło do ostrej niewydolności nerek. Dlatego w domu z kotem lilii nie należy trzymać wcale, także w bukietach. Inne popularne rośliny trujące dla kota to:

• difenbachia, monstera i skrzydłokwiat – zawierają kryształy szczawianu wapnia, które podrażniają jamę ustną i przewód pokarmowy;
• oleander i azalia – mogą zaburzać pracę serca;
• bluszcz, aloes i cyklamen – wywołują wymioty i biegunkę;
• tulipany, hiacynty i narcyzy – szczególnie ich cebulki;
• gwiazda betlejemska – zwykle powoduje łagodniejsze podrażnienia, ale lepiej trzymać ją poza zasięgiem kota.

Wśród przedmiotów najwięcej wypadków powodują rzeczy, które kot może połknąć: nici, gumki recepturki, wstążki, sznurki od zasłon i świąteczne łańcuchy. Nitka z igłą lub długi sznurek może wywołać groźną niedrożność jelit. Dlatego takich rzeczy nie należy zostawiać na wierzchu, a kota, z którego pyska wystaje nitka, nie wolno próbować ciągnąć za nią samodzielnie. Trzeba jechać do weterynarza.

Leki dla ludzi, zwłaszcza paracetamol i ibuprofen, są dla kotów bardzo toksyczne, podobnie jak olejki eteryczne, środki czystości, czekolada, cebula, czosnek i winogrona. Przed przyjazdem kota warto też zebrać kable w osłony, zamknąć kosze na śmieci i wyrobić nawyk sprawdzania pralki, suszarki oraz szafek przed ich zamknięciem.

Jak zapewnić kotu w mieszkaniu miejsce do wspinania i drapania?

Drapanie nie jest złośliwością, tylko naturalną potrzebą. Kot usuwa w ten sposób zewnętrzne warstwy pazurów, rozciąga mięśnie i zostawia zapach z gruczołów na łapach, czyli znakuje teren. Jeśli nie dostanie odpowiedniego miejsca, wybierze kanapę lub framugę. Dobry drapak dla kota jest stabilny, nie chwieje się przy skoku i jest na tyle wysoki, aby zwierzę mogło się przy nim w pełni wyciągnąć. Ustawia się go tam, gdzie kot spędza czas: przy legowisku lub wejściu do pokoju, a nie w odległym kącie. Część kotów woli drapać poziomo, dlatego przyda się także tekturowa mata lub drapak leżący.

Koty czują się pewniej, gdy mogą obserwować otoczenie z góry. W małym mieszkaniu rolę wybiegu pełni przestrzeń pionowa. Półki dla kota na ścianę, montowane schodkowo, tworzą trasę, po której zwierzę porusza się bez zajmowania podłogi. Powinny być solidnie przykręcone do ściany i pokryte materiałem antypoślizgowym, a odległości między nimi trzeba dopasować do możliwości kota. Kocięta i starsze zwierzęta potrzebują mniejszych odstępów. Dostęp do wysoko położonych punktów jest szczególnie ważny w domu, w którym mieszka kilka kotów albo pies.

Jak przygotować mieszkanie dla kota na okres adaptacji?

Adaptacja kota w nowym domu przebiega spokojniej, jeśli na początku zwierzę nie dostaje do dyspozycji całego mieszkania. Najlepiej przygotować jeden cichy pokój bazowy z kuwetą, wodą, karmą, legowiskiem, drapakiem i kryjówką. Może to być karton z wyciętym otworem albo miejsce pod łóżkiem. Kot, który ma gdzie się schować, szybciej zaczyna ciekawie wyglądać na zewnątrz. Wyciąganie go na siłę wydłuża ten proces.

Transporter po przyjeździe warto po prostu otworzyć i pozwolić kotu wyjść, kiedy zechce. Pozostawiony w pokoju staje się dodatkową bezpieczną kryjówką. Domownicy, zwłaszcza dzieci, powinni na początku zachowywać spokój, nie podnosić kota i nie zaglądać do niego co chwilę. Lepiej usiąść w pokoju i pozwolić mu podejść samodzielnie.

Kolejne pomieszczenia udostępnia się stopniowo, gdy kot normalnie je, korzysta z kuwety i przestaje się ukrywać. Zwykle trwa to od kilku dni do kilku tygodni, w zależności od charakteru i przeszłości zwierzęcia. Niektórzy opiekunowie wspierają ten okres dyfuzorami z syntetycznymi feromonami kocimi. Nie zastąpią one jednak spokojnego otoczenia. Jeśli kot przez ponad dobę nic nie je albo nie oddaje moczu, trzeba skontaktować się z weterynarzem, ponieważ może to oznaczać nie tylko stres, ale też problem zdrowotny.